Wielkie Morze Piasku

Pustynia była zawsze tajemniczym miejscem. Starożytni Egipcjanie uczynili ją domem złego boga Seta, który był panem burz, pustyń oraz złym bogiem Świata Umarłych. Grecy wierzyli, że pustynia jest domem Meduzy – najmłodszej i najgroźniejszej z Gorgon, która zamiast włosów miała węże, a jej spojrzenie zamieniało żywe istoty w kamień. Na pustyni Jezus spędził 40 dni postu i modlitwy, pod koniec kuszony przez diabła.



Karawany z niewolnikami i kością słoniową przemierzały bezkresne wydmy narażone na różne niebezpieczeństwa. Całe armie znikały w ich czeluściach, choć byli i tacy, którzy samotnie przebywali niebywałe odległości w poszukiwaniu zaginionych skarbów. Aleksander Wielki przebył 300 km pustynnych szlaków, by w wyroczni Amona w Oazie Siwa (jednej z sześciu wyroczni starożytnego świata) dowiedzieć się, że będzie panem całego ówczesnego świata (więcej).



Sahara po arabsku znaczy pustynia, ale nazwa „Pustynia Sahara” została nadana przez Europejczyków dla wyróżnienia pustyni w Afryce Północnej. Egipska część Sahary jest bardzo różnorodna i w większej części skalista, choć jest tu też Wielkie Morze Piasku – pustynia, jaką pamiętamy z podręczników geografii ;)








Zobacz także:
Piaskiem w oczy
Czarna i Biała Pustynia
Różne oblicza pustyni w Galerii Kronik Egipskich